Fransızcada Cümle Kurma Mantığı

Üç şekilde. En gündelik olanı düz cümleyi ses tonuyla sormaktır: Tu viens ?. Nötr olanı est-ce que eklemektir: Est-ce que tu viens ?. En resmî olanı ise özne ile fiili yer değiştirmektir: Viens-tu ?. Devrik yapıda üçüncü tekil kişide iki ünlü çarpışırsa araya -t- girer: A-t-il compris ?, Parle-t-elle français ?

Kısa zarflar birleşik zamanlarda yardımcı fiil ile participe passé’nin arasına girer: J’ai bien mangé, Il a déjà fini. Basit zamanlarda ise fiilin hemen arkasına gelir: Il parle bien. Uzun zarflar ve -ment ile bitenlerin çoğu cümlenin başına ya da sonuna atılabilir: Heureusement, il est arrivé.

Genel eğilim şudur: önce doğrudan nesne, sonra dolaylı nesne, sonra yer, en sonda zaman — J’ai donné le livre à Paul à la bibliothèque hier. Ama bu katı bir kural değildir; vurgulanmak istenen öğe cümlenin başına çekilebilir: Hier, j’ai donné le livre à Paul. Kısa öğelerin uzun öğelerden önce gelmesi de yazıda tercih edilir.

Doğrudan bir Türkçe karşılığı yoktur; soruyu başlatan bir işarettir, kabaca “acaba … mı” gibi düşünülebilir. Kendisi çevrilmez, yalnızca cümleyi soruya çevirir. Soru sözcükleriyle birlikte de kullanılır: Où est-ce que tu vas ?, Pourquoi est-ce qu’il part ?. Konuşma dilinde çoğu zaman atılır ve soru sözcüğü sona kayar: Tu vas où ?

Çünkü iki dilin düzeni birbirinin aynası: Türkçe “Ben elma yiyorum” derken nesne fiilden önce gelir, Fransızcada sonra gelir. Kelime kelime çeviri Je pomme mange gibi kurulamaz bir cümle üretir. Bunun çözümü çeviriyi hızlandırmak değil, cümleyi kalıp olarak kurmaktır: önce özne + fiil ikilisini söyleyip devamını eklemeye alışmak, konuşma hızını en çok artıran alışkanlıktır.