„Elektrik” kelimesinin kökeni

Eski Yunanca ḗlektron, „kehribar” demekti. Antik çağdan beri bilinen bir gözlem vardı: yüne sürtülen kehribar, tüy ve saman çöpü çeker. 1600’de İngiliz doğabilimci William Gilbert, mıknatıslık üzerine yazdığı De Magnete adlı eserinde bu kıvılcımlanma özelliğine Latince vis electrica — „kehribarî güç” — adını verdi.

Terim İngilizcede 1646’dan, Fransızcada 1678’den itibaren görülür (corps électriques, „elektrikli cisimler”). Yani „elektrik”, bir fizikçinin kehribar deneylerine taktığı adın bütün dünyaya yayılmış hâlidir.

Türkçedeki ilk kayıt şaşırtıcı derecede erken: 1792’de Viyana’ya giden elçi Ebubekir Ratib Efendi, bir akademide kendisine gösterilen „makina elektrika dedikleri âlet”i anlatır. 19. yüzyılda Osmanlıca karşılık olarak kehrübaiyye („kehribarîlik”) önerildi — yani aynı fikrin Arapça-Farsça çevirisi; ama tutunamadı, elektrik kaldı.

Kaynaklar: CNRTL/TLFi (électrique), Nişanyan Sözlük, TDK Güncel Türkçe Sözlük. Her köken bilgisi sözlük kaynaklarından doğrulanmıştır.